Waarom CD&V moedige beslissingen neemt

http://www.demorgen.be/opinie/waarom-cd-v-moedige-beslissingen-neemt-a2413126/
Vreemd gevoel gisterenmorgen. Ik had plots een onwennige drang om de concullega’s-christendemocraten een hart onder de riem te steken. De CD&V – en Kris Peeters in bijzonder – krijgen het de jongste dagen namelijk hard te verduren. Nochtans voeren ze voornamelijk hun eigen verkiezingsprogramma uit.

Voor de verkiezingen deed CD&V enthousiast mee in het opbod van de ‘rechtse’ partijen over de miljarden die de shift zouden maken. Voor de verkiezingen pleitte ook deze partij onomwonden voor een tax shift die niet gek veel scheelt van diegene die Michel I net besliste. Geen woorden maar daden en klus geklaard zou men dan denken.

Dat is buiten de ‘zusterorganisaties’ gerekend. Beweging.net, CM, ACV… liepen elkaar voor de voeten om het akkoord af te schieten en te bestempelen als te liberaal.

Het valt me trouwens op dat er in de media steevast over drie liberale partijen in de federale regering wordt gesproken. En ik die dacht dat het nationalisme en het liberalisme twee tegenpolen waren. Soit.

_____________

Dat deze organisaties zo hoog van de toren blazen, heeft waarschijnlijk meer te maken met de zoektocht naar (verloren) invloed

_____________

Als ondernemer roep ik nu de CD&V op om voet bij stuk te houden. De zuurstof die deze tax shift met zich meebrengt is erg welgekomen. Goed dat er geen halfslachtig akkoord voorligt maar dat er duidelijk richting wordt gekozen. Goed dat er van het ‘mossel noch vis’-gehalte afstand is genomen. Een significante lastenverlaging én de laagste beroepsinkomens krijgen netto meer. Helder.

Dat deze organisaties zo hoog van de toren blazen, heeft waarschijnlijk meer te maken met de zoektocht naar (verloren) invloed. Twee derde van het Vlaamse kiespubliek kan zich namelijk wél vinden in deze staprichting. De verkiezingsuitslag én de laatste, meer recente polls, tonen dit duidelijk aan.

De laatste communicatie van Kris Peeters verontrustte opnieuw wat. Het, pardon my french, tjevengehalte (‘ja, maar’) was plots terug. Ik vond het juist lovenswaardig dat ook deze partij, bij monde van voorzitter Wouter Beke en Kris Peeters, de tax shift duidelijk verdedigde, wetende dat elke partij water bij de wijn had gedaan.

Doen wat voor de verkiezingen werd beloofd, namelijk inzetten op groei en werkgelegenheid, zou eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn. Moedige beslissingen nemen en niet iedereen honderd procent tevreden houden, hoort daar ook bij. Ik las trouwens niet zolang geleden in Knack een interessante uitspraak van Hugo de Ridder, ex-Wetstraatjournalist en ex-secretaris van wijlen Leo Tindemans. ‘Het is niet CD&V maar vooral het ACW dat boven haar gewicht (probeert) te boksen.’